ماه زمین
به خسوف میرود
چهل روز
باشد که دستهای ناپاک زمینی
چهرهی آسمانیاش را آلوده نکند!
آسمانی که ماهش قرص کامل است را خیلی دوست دارم
هرچند ستارههایش پنهان شدهاند
و آسمان رصد که ماه ندارد
گرچه پر است از ستاره
ولی...
دلم برای ماه تنگ شده است!
ماهی که آینهی خورشید بود
پینوشت:
م ا ه م این هفته برون رفت و به چشمم سالی است
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی است
برای ماهی که شبهای زمین را نورانی میکند...
.
یک شبستارهای خرد
از فرط خستگی
مرد
*
و نمکدان؛
از دست خدا افتاد
هنگام آفریدنت!
*
با تو قدم زدن را
دوست دارم...
به جای خانه
برایت
جاده خواهم ساخت...
*
برای حضور قلب، باید «یا الله» بگویم
تا تو در قلبم، روسریات را سر کنی
*
ستاره
آنقدر نور افشاند که صبح شد...
پینوشت: اولی از سیدحسن حسینی و بقیه از احسان پرسا
پسر اخمهایش را در هم کرده است. دستهایش در جیب کاپشنش و شانههایش را بالا کشیده تا سوز سرما به گردنش نخورد. عابران مثل همیشه حواسپرت و بی حوصله در پیادهروهای میدان فردوسی در رفتوآمدند. نور چراغ اینهمه ماشین و اتوبوس و صدای بوقشان آرامش شب را از بین برده است. پسر به صفحهی موبایلش نگاه میکند. منتظر پیامک دختر است. مدتی است که حرفشان شده است ودختر جز به سردی پاسخش را نمیدهد. پسر به یاد روز دیدار اولشان و لبخندهای شیرین دختر میافتد. پسر آهی میکشد و نگاهی به خیابان میکند. چراغ عابرپیاده قرمز است ولی پسر شروع به عبور از خیابان میکند. چند گام که برمیدارد، لرزش شیرینی را در دستانش احساس میکند. با شوق و شعف به صفحهی موبایلش نگاه میکند، پیامک از طرف دختر است.
در آینهاش محو تماشای زنی است که همین عقبتر ایستاده است. بالاخره این که قسمت زنانهی بیآرتی ها را بخش جلوی اتوبوس معین کرده اند برای رانندههایی چون او بد نشده است. به اکراه چشم از آینه برمیدارد و خیابان را نگاه میکند ولی خیلی دیرتر از آن که بتواند به موقع جوانی را که وسط خیابان و سرراهش ایستاده را ببیند.
پسر بیهوش روی زمین افتاده و خون از دماغ و گوشش سرازیر است. دور پسر شلوغ شده است. راننده بیآرتی با حالتی وحشتزده و فلاکتبار و مردم با نگاهی رقت بار به پسر نگاه میکنند. کسی موبایل را از روی زمین بر میدارد. آخرین پیامک موبایل هنوز خوانده نشده است.
دختر به صفحهی موبایلش نگاهی میکند. هنوز پاسخی نیامده است، با کسالت لبخند تلخی میزند و با بیحوصلگی موبایلش را خاموش میکند و به گوشهای میاندازد.
پینوشت:
فرصت شمار ای دل کز این دوراهه منزل
چون بگذریم
دیگر
نتوان
به هم رسیدن...
خیلی وقت بود ته آن چاه تاریک نشسته بودم، میدانی؟ سرد و نمور بود. همهی استخوانهایم درد گرفته بود. تنم کرخت شده بود و نای تکان خوردن نداشتم. هر از چندی به کورسوی نوری که از دهانهی چاه به درون میآمد با حسرت نگاه میکردم و در خیال دشت زیبای بالای این چاه غرق میشدم، میفهمی که چه حسی داشت؟ ولی نای بلند شدن و از دیوارهی چاه بالا آمدن را نداشتم. آن پایین پر بود از هزارپا و موش، گاهی مار و سوسمارهای کوچک هم میآمدند، خیلی میترسیدم ولی از این که از دیوارهی غار بالا بیایم و ناگهان پایم سر بخورد و دوباره بیفتم ته چاه بیشتر میترسیدم، برای همین تکان نمیخوردم، احساسم را میتوانی تصور کنی؟ همینجور روزها میگذشت تا تو آمدی، وقتی به سر چاه رسیدی گمان کردم مثل دیگر مسافران نگاهی میاندازی و جملهای میگویی و میروی. ولی ماندی و طنابی به چاه انداختی و آنقدر ماندی و صدایم زدی تا طناب را بگیرم و بالا بیایم. نمیدانم؛ نفهمیدم چه شد که بدن کرختم را تکان دادم و طنابت را گرفتم و شروع کردم بالا آمدن، نمیدانم، صدایت برایم آشنا بود و امیدبخش، یادم نیست کجا شنیده بودم. چندین بار داشت پایم سر میخورد و چندین بار هم از خستگی میخواستم طناب را رها کنم تا دوباره بیفتم ته چاه، ولی نگاههای تو بود که کمکم میکرد. الان هم که بیرون چاهم. چه دشت زیبایی! چه طلوع قشنگی! حتما شبها هم آسمانش ستارههای زیبایی دارد. ممنون که مرا از چاه تاریک و نمور و سرد نجات دادی، حالا میفهمم که دیدن زیبایی این بالا به زحمت بالا رفتن از دیوارهی چاه خیلی میارزد. راستی مسافر، به کجا میروی؟ همسفر نمیخواهی؟
روزی قفس در تنهاییاش یاد گذشتههایش افتاد. یاد زمانی که این ویرانه، خانهای آباد بود، و صاحبخانهای داشت که هر روز قفس را نوازش میکرد و با او مهربانانه سخن میگفت. قفس دلش گرفت؛ پر از صدای غژغژ شد. قفس در تنهاییاش صاحبخانهاش را صدا میزد و میگریست. قفس تنها بود و این را زمانی خوب میفهمید که پرندهاش نبود. صاحبخانه مدتها بود که از این کلبهی کوهستانی رفته بود و از آن زمان، هم قفس پوسیده و زنگزده شده بود و هم خانه متروک و خاکآلود. نالههای قفس اینبار نوایی دیگر داشت. نالههایش از جنس نالهی غریبی بود که بویی از وطنش به مشامش خورده و یاد گذشتههای شیرینش کرده است. شیرینیای که اینبار به غمهای قفس عطر و طعمی دیگر داده بود.
پرنده که بازگشت، قفس را در حالی دیگر دید. قفس شاد بود و دیگر غژغژ نمیکرد. پرنده خوشحال شد و قفس از شادی پرندهاش خوشحالتر.
*
روزها میگذشت و پرنده روز به روز با قفس مهربانتر میشد? نوازشاش میکرد و برایش از سفرهای خود میگفت. پرنده قفس را قفسی دیگر میدید. پرنده هم پرندهای دیگر شده بود. پرنده دیگر تنها زیباییهای قفس را میدید. چوبهای پوسیدهی قفس در نظر پرنده هر روز زیبا و زیباتر میشد و این برای قفس نشاطی آمیخته با شرمندگی به ارمغان میآورد.
قفس دیگر افسرده نبود. قفس پرندهاش را در کنار خود داشت. قفس علت مهربانتر شدن هرروزهی پرنده را نمیفهمید. با این وجود قفس شکرگزار بود. خاطرات روزهایی که این خانهی متروک? سبز و باصفا بود هر روز در نظرش زندهتر میشدند. خاطراتی پر از حضور صاحبخانه.
*
یک روز پرنده با مهر و غم همیشگیاش نزد قفس آمد. بالهایش را گشود و قفس را در آغوش گرفت. قفس مبهوت و شرمنده و سرشار از نشاط شده بود. پرنده باز هم از گذشته گفت و از صاحبش و این که مثل دیگر پرندهها رها نیست و صاحبی مهربان دارد. قفس هر کلمهای که میشنید بیشتر یاد صاحباش میافتاد. دل قفس هم مثل پرنده برای صاحباش تنگ شده بود. پرنده گفت و گفت و شروع کرد به گریه. پرنده میگفت قفس را دوست دارد و به او نیاز دارد. میگفت قفس بوی صاحبش را میدهد. اشکهای پرنده بر تن چوبی قفس میریختند. حس عجیبی قفس را فراگرفته بود. یک حس آشنای قدیمی، از کلمهکلمهی صحبتهای پرنده، از همهی گذشتهی فراموش شدهاش و از بوی صاحبش که از تن پرنده میآمد. قفس نیز به گریه افتاد. دل قفس گواهی میداد که صاحب پرنده همان صاحب قفس بود.
حال قفس منقلب شد. هر قطرهی اشک پرنده مثل آتشی بود بر تن قفس، آتشی که سوزشاش زیباترین حسی بود که قفس به یاد میآورد. چوبهای قفس شروع کردند به لرزیدن و ترک خوردن. میخهایش شروع کردند به شل شدن و در آمدن. پرنده اشکآلود عقب عقب رفت و با وحشت و نگرانی به تماشای قفس ایستاد.
قفس داشت فرو میریخت. قفس داشت از هم میپاشید. پرنده لحظاتی را مبهوت و سرگردان تماشا کرد، سپس به قهقرا رفت و از ترس چشمانش را بست.
پرنده بوی خوش آشنایی را حس کرد، چشمانش را باز کرد و با حیرتی شعفآلود پرندهای را دید که بوی صاحبش را میدهد. پرنده قفساش را مشتاقانه مینگریست? قفسی که پرنده شده بود? قفسی که یادش آمده بود روزی پرنده بوده است.
*
عقاب پیری که بر صخرهای بالای خانهی قدیمی لانه داشت، لبخند میزد و همآغوشی دو پرنده را تماشا میکرد. عقاب پیر، آن روزها را به یاد میآورد که پرنده با صاحبش در این خانه شادان زندگی میکردند. روزهایی که خانه پر از حیات بود و از باغچهاش بوی گل محمدی به مشام میرسید. روزهایی که صاحبخانه نرفته بود و پرنده هنوز قفس نشده بود. عقاب لبخندی زد، بالهایش را باز کرد و به سمت مقصدی نامعلوم شروع به پرواز کرد.
***
کسی پایان کار قفس و پرنده را نفهمید. کلاغی میگفت که چندی بعد پرندهی زیبا پرید و رفت و قفس دوباره همان قفس کهنه شد. بلبلی میگفت دو پرنده در همان خانهی قدیمی در آغوش هم ماندند و آن خانه را تمیز و زیبا کردند مثل گذشته، باشد که صاحبشان بازگردد. کبوتری هم میگفت پرندهها چند روز بعد بال به بال هم پرکشیدند و پرواز کردند و رفتند و رفتند و رفتند. خفاشی هم گفت که عقاب داستان پرنده شدن قفس را خود سرهم کرده است...
کسی پایان داستان قفس و پرنده را نفهمید.
20/9/90
خدایا یک نفس آواز! آواز!
دلم را زنده کن! اعجاز! اعجاز!
بیا بال و پر ما را بیاموز
به قدر یک قفس پرواز! پرواز!
قیصر امینپور
یکی از همین روزها پرنده مغموم و ناراحت آمد و بر سقف قفس نشست، ساکت و بیحرکت، قفس هرچه کرد نتوانست پرنده را به سخن در آورد تا غمش را بفهمد و دلداریاش دهد. پرنده روزهای بعد هم کمتر میآمد و کمتر حرف میزد. و قفس از این که پرندهاش ناراحت است و او نیز نمیتواند کمکی کند و کلام شادیبخشی برای تسکینش بلد نیست دلش میگرفت و هر وقت پرنده می رفت از این غم زارزار گریه میکرد.
چند روز گذشت. روزی پرنده آمد و ماجرای غمگین شدنش را برای قفسش گفت. گفت بر دیوارهی غاری نشسته که بر ورودیاش عشقه های زیبا روییده و از درونش بوی خوش خزههای تازه میآید، درونش برکههایی زیبا است و از سقفش قندیلهای باشکوهی آویزان است. پرنده گفت که غار محبت او را به دل دارد. پرنده غمگین بود و دستپاچه، ناراحت و سرگردان؛ میگفت پرنده ای دیگر در غار است? نمیخواست زندگی زیبای غار و پرندهاش را خراب کند، چون آن غار زیبا و زندگیاش با پرندهاش را خیلی دوست داشت.
قفس مثل همیشه شروع کرد به پرحرفی، شروع کرد به غژغژ کردن و خیالش خوش بود که این سر و صداهایش چه قدر به پرنده کمک میکند و تسکین و راهنمایی است برایش. پرنده کمی گوش داد و بعد پرید. قفس تنها ماند، دوباره مثل همیشه شرمنده و غمگین. دل قفس گرفت، این بار بیش از گذشته.
پرنده غار را دوست داشت. حتماً غار خیلی زیبایی بود. حتما به خوبی میتوانست خستگیها و غمهای پرنده را برطرف کند و حتما زیباتر حرف میزد. قفس دلش شکست. پر از صدای غژغژ شد. چوب های کهنهاش را به هم می زد، حال عجیبی داشت. مدام از آن جا که آویزان بود تلو تلو می خورد. قفس گریه میکرد و ناله میزد و مرتب اینطرف و آنطرف را نگاه میکرد که اگر پرنده آمد سریع اشکهایش را پاک کند و صاف بایستد و لبخند بزند.
پرنده در هیچ قفسی نخواهد ماند. این را قفس خوب میدانست. ولی قفس چیز دیگری را فهمیده بود. حقیقتی دردناک؛ پرنده روزی از همین روزها، دیر یا زود، غاری را خواهد شناخت که حتما خیلی زیبا و راحت و خوش سخن. قفس به سلیقهی پرنده شک نداشت. غاری که پرندهی دیگری هم در آن نباشد. آن وقت بال های بزرگش را میبندد، بر لبه ی غار مینشیند و بعد آرام آرام داخل میشود و وقتی زیبایی و راحتی غار را دید لبخندی می زند و سرش را لای پرهای زیبایش می گذارد و می خوابد. پرنده برای آرامشش به چنین غاری نیاز دارد. قفس لحظه ای شاد شد? شاد از تصور شادی و آرامش پرنده. ولی خیلی زود دلش شکست و گریه اش گرفت. شروع کرد به فریاد زدن و کوبیدن خود به دیوار. چوب هایش زخمی می شدند و میخ هایش شل می شدند. قفس هرچه ناله می کرد غمش بیشتر می شد. پرنده پناهگاه نیاز داشت نه قفس، غاری زیبا که از دیدن در و دیوارش دلش غنج برود نه قفس پوسیده ای که بخواهد با هزار زخمت تمیزش کند. قفس خودخواه نبود یعنی نمی خواست باشد ولی خوب در هر حال یک قفس بود. قفس امیدوار بود، به چیزی که خود هم میدانست اتفاق نخواهد افتاد، ولی قفس احمقانه به دلخوشیاش زنده بود. قفس به همین که هر روز لحظاتی را در کنار پرنده بود و درد دل او را میشنید و این که با حرفهای مسخرهاش سعی میکرد پرنده را دلداری دهد دلخوش بود. قفس دلش تنگ بود بیش از آن که پرنده بداند و نمیخواست با دلتنگیهایش پرنده را غمگین کند یا براند. قفس دلش تنگتر از همیشه بود اما...
قفس به امید زنده بود.
نی همین غمکده ای مرغک تنها قفس است
گر تو آزاد نباشی همه دنیا قفس است
.
پینوشت: کل داستان قفسی تا همینجایش، اواخر مهرماه نوشته شد. یک قسمت دیگر هم دارد...
آی ای تمام عاشقان هرکجا
لابههای بیسرانجامتان
کمصدا کنید
ای تمام داغدیدگان پرشکیب
اشکهای ناتمامتان
پاک کنید
ای تمام رزمجامهبرتنان
در تمام کورهراههای پرخطر
در مسیر سرخ رنجدیدگان و در ره بشر
تیغهای کند خود
رها کنید
از افقهای دوردست این بیابان پر زغم
یک علم
با غم و غرور
میرسد
قهرمان داستان ما
رونق قصههای پر نشیبتان
بر فراز نیزههای افتخار
تا سر ابد
شکسته است
سلام پدر
حالا که نیستی و حالا که هیچوقت اینجا را نمیخوانی برایت مینویسم
پدر
متشکرم که تمام زندگیات را شبانهروز عرق ریختی و تلاش کردی تا اگر الان پسرت تنبلی کند و فرصتهای طلاییاش را از دست بدهد روزگار به این زودیها به صورتاش سیلی نزند و فرصتهای دیگری هم برایاش باقی بگذارد.
متشکرم که در جوانی و میانسالیات همیشه کمترین اشتباهات را کردی تا الان پسرت با اشتباهات بزرگاش هم از پا نیافتد.
متشکرم که جز همسر و فرزندانت دلخوشی و دلمشغولی و تفریحی نداشتی تا الان پسرت بداند که اگر خانوادهای داشت باید تنها به آنها و آسایششان و دوستداشتنشان فکر کند.
متشکرم که هرگز از زیر بار مشکلات فرار نکردی حتی اگر وزنشان کمرشکن میشد تا الان پسرت که همیشه از زیر بار مشکلات کوچک و بزرگ فرار میکند الگویی برای اصلاح خودش داشته باشد.
پدر
ببخش اگر آنگونه که حق توست به تو احترام نمیگذارم.
ببخش اگر آنگونه که شایستهی توست از تو الگو نمیگیرم.
ببخش اگر آنگونه که در دل من است محبتام را به تو ابراز نمیکنم.
ببخش اگر آنگونه که در شأن توست فرزند موفق و افتخارآفرینی نیستم.
پدر عزیز!
خدا سایهات را از سر ما کم نکند...
سلام پرنده
باور کن که قفسها گاهی محبت پرندهها را نمیفهمند
و اگر بفهمند
باز هم قفساند
باور کن
که خوبترین قفسها گاهی در اولین نگاه
به فکر شکار پرنده اند
قفسها ظالم نیستاند
این در ذاتشان هست
پرنده!
من هم یک قفسم
ولی نمیخواهم باشم
و اینها را با آن احساس در قفسم نمیگویم
پرنده
چه باشم و چه نباشم
به این قفسها لبخند مزن
هرچه قدر هم که فکر کنی قفسهای پرندهاند!
هرچه قدر هم که فکر کنی رهایند!
...
شازده کوچولو غمگین نشسته بود و زانوانش را در بغل گرفته بود. با گلش حرفش شده بود. ناراحت بود که گلش ناراحت شده است. ناراحت بود که چرا کاری کرده بود که گلش از او برنجد. شازده کوچولو آسمان را نگاه می کرد. هوا ابری بود و نمی شد دلفین را دید. شازده به زمین نگاه کرد. شازده تکه چوبی را برداشت و با آن شکل گل سرخ را روی خاک ها کشید. غم ها و دلهره های قدیمی اش به سراغش می آمدند:
«گل سرخم روزی از من آن قدر خواهد رنجید که برای همیشه خواهد رفت.»
«من هرگز نمی توانم آن گونه رفتار کنم که گلم از من دلگیر نشود.»
«این ناراحتی ها محبت من را از دل گل سرخ خواهد برد.»
شازده غمگین و غمگین تر می شد و خودش را سرزنش می کرد. شازده از بس دلهره پیدا کرده بود که نتوانست سرجایش بماند. بلند شد و شروع کرد به قدم زدن. دلهره اش بیش تر و بیش تر می شد. می خواست برود و گلش را نوازش کند و از دلش در بیاورد، ولی می دانست که این کار فایده ای ندارد و باید صبر کند تا حال گلش بهتر شود. صبر کردن در این جور اوضاع همیشه برای شازده کوچولو دشوار بود.
شازده کوچولو به آسمان نگاه کرد و توانست خوشه ی پروین را ببینید. خاطره هایی برایش زنده شد و حرف های زیبای گل سرخش. همان جا ایستاد و به آسمان خیره شد.
«گل سرخم اگر مرا دوست نداشت از این که بی خبر گذاشته بودمش نمی رنجید، اصلا برایش مهم نبود. گل سرخم مرا دوست دارد، آن قدر که دوست دارد اولین نفر باشد که به او می گویم.»
برای اولین بار در میان تاریکی غصه هایش کورسوی نوری درخشید و لبخند محوی روی لبانش نقش بست.
«گاهی برخی ناراحتی ها و سکوت ها و رو برگرداندن ها و قهر کردن ها از محبت و تعهد است نه بی تفاوتی و بی علاقگی. من اشتباه کردم. من نفهمیدم.»
شازده کوچولو شرمنده شد. هم از سهل انگاری اش و هم از غصه ها و دلهره هایش. شازده کوچولو نفس عمیقی کشید.
«باید یاد بگیری شازده! باید یاد بگیری که دوست داشتن چه رسمی دارد. باید از این اتفاقات درس بگیری و اشتباهاتت را تکرار نکنی. دل گل سرخت به دست تو نیست، ولی رفتارت و درس هایی که می توانی از این تلخی ها بگیری به اختیار توست. اشتباه نکن، از این به بعد دیگر اشتباه نکن، یعنی همه ی سعی ات را بکن که اشتباه نکنی. گل سرخت حتماً تلاش تو را می فهمد هر چند اگر نادانسته اشتباه کنی. او می فهمد که چه قدر دوستش داری و به همین خاطر است که الان از تو رنجیده است.»
شازده کوچولو هنوز غمگین بود ولی دلهره اش کم تر شده بود. شازده کوچولو امیدوار بود و مصمم. شازده کوچولو می خواست جبران کند و می دانست که دوست مشترک او و گل سرخ کمکش می کند. او می دانست که با کمک او می تواند همین تلخی ها را به شیرینی تبدیل کند. چه برای خودش و چه برای گلش. شازده کوچولو امیدوار بود.
«گل سرخ! شازده کوچولو را ببخش. شازده اشتباه کرد و می داند که اشتباهات دیگری هم ممکن است بکند. اما شازده دوستت دارد. خیلی. و می خواهد اشتباهاتش را جبران کند و تکرار نکند.»
شازده کوچولو نفس عمیقی کشید و جارو را برداشت تا سیاره ی کوچکش را نظافت کند.
پی نوشت:
ناراحت شد. خیلی ناراحت شدم. به همین سادگی!
